8 juni – 18.30 – Vandaege bin ’k begonnen me veur te bereiden op et Drentse literaire festival Zomerzinnen in et Gevangenismuseum in Veenhuzen. Dat literaire spektaokel  is ankem zaoterdag en et thema is dit jaor: misdaod in de literetuur. De Drenten bin via mien dagboekstokkies an de weet kommen dat d’r in mien ni’je roman, die now bi’j de drie proeflezers is en hopelik ankem jaor uutkommen zal, iene vermoord wodt. Ze willen graeg da’k die moordscène in Veenhuzen alvast veurlezen gao. Ik bin vandaege dus begonnen en lees de betreffende bladzieden hadop veur. Ik moet dat zaoterdagaovend twie keer doen, twie keer twintig menuten veurlezen. Mit aandere streektaelschrievers zit ik daor in zael 2. Butendat moe’k ok nog een klein optreden van vuuf menuten doen om me zodoende an een  nog groter pebliek veur te stellen. Dat zullen alle schrievers doen, die an et festival mitdoen. Adriaan van Dis en al die aandere beroemdheden uut Hollaand en omstreken dus ok. In die vuuf menuten doe ’k een peer gedichten uut Longerlaand. Van now of an za’k de boel elke dag hadop veurlezen en dan moet et zaoterdag lokken. Daor gao ’k temeensen mar vanuut.
  Vandaege he’k ok lekker wat in de tuun an ’t wark west: wat staeleboel van tietelozen en blauwe droefies opredded, wat knipt en wat ontugies uut de grond trokken. En… ik hebbe op et terras zeten te eten en te lezen. Wat een zoemer!

7 juni – 18.00 – En ik drome mar deur… Vannaacht wa’k in et huus daor a’k veur dit huus in woonde. Et regende verschrikkelik en overal lekte et dak. Ik mos mien moeder van bedde tillen, want die hadde beide aankels breuken en kon zodoende niet meer lopen. Ik moet altied mar veur mien moeder zorgen… Een droom die in verschillende variaosies almar weerommekomt. Ik wol stomme graeg dat die dromen ophullen.
  Ankem weke hewwe in et dörp de twiejaorlikse rommelmark. Vandaege hebben ze de ‘rommel’ ophaeld. Ik hadde een hiele flut klaorstaon: stoelen, boeken, diggelgoed. En mien redens he’k ok votdaon. Et is misschien wel twintig jaor leden da’k ze veur de laeste keer bruukt hebbe en ik zal ze toch nooit meer onder doen. Dat zol op bienebrekeri’je uutlopen en dat moet vanzels niet. Butendat bin ’k now op een leeftied da’k wel bekennen kan da’k nooit echt goed rieden kund hebbe. Doe ’k nog op ’e ulo zat ree ik wel toertochten van veertig kilemeter op hoolties en dat kon ’k ok wel, mar laeter op noren was ’t niks. Of zol et an de noren legen hebben? Mit de laeste Sterrit ha’k et bloed in de sokken, benam de aosem me op et Wiede van de Lende. Dat nooit weer! Ien keer he’k op ’e legere schoele een priesien wunnen: iene pepieren gulden. De dadde pries! Doe miende ’k da’k rieden kon! Mar ik hadde d’r een vri’je rit bi’j en ik wun van iene die de redens verkeerd onder hadde. De linker onder de rechtervoete en aandersomme. Et overkwam ien van de macho-jongen van de schoele. Zien heit tekende netuurlik drekt protest an. Zien geweldige zeune die zo allemachtige goed rieden kon heurde et niet te verliezen van zoe’n… Van mi’j dus. En doe bleek dat dat macho-joongien de redens verkeerd omme onder hadde en… mos de rit overni’j verreden wodden. En… ik verleur. Vandaege bin de redens naor de rommelmark gaon. Een tiedpark is veurbi’j…
  Vandemiddag he’k lekker een aende fietst bi’j Lende en Scheene langes. Onderwegens he’k in Wolvege twie uurties bi’j Jopie en Gooitske in de tuun zeten, wat dronken en wat blokkies keze opknabbeld. Et leven is goed!

 Naor de volgende bladziede - Naor de veurige bladziede