2 feberwaori – 17.00 – Vandemiddag he’k mien vuuf kilemeter weer lopen. Anke was et huus an ’t schonemaeken, dat die kon me wel even missen. Totdat et weer mooi fietsweer wodt, moe’k mar wat lopen blieven.
  Ik hebbe et boek Beroemde honden, slimme katten… lezen. Hiel mooi! Wat kun dieren trouw wezen! Hoe meer aj’ daor over lezen, des te minder hoge aj’ et meensdom inschatten. Ien van de verhaelen uut et boek kende ’k trouwens al. Et is et beroemde verhael over de hond Hachi. Die wodde in 1924 geboren op een boerderi’je bi’j de Japanse stad Odate. Laeter wodde hi’j verkocht an perfester Ueno, die op ’e universiteit van Tokio warkte. Hachi en Ueno wodden een onofscheidelik koppel. De hond brocht zien baos iedere morgen naor de trein en waachtte daor an et aende van de middag weer op him. En doe kreeg de perfester op een malle dag een hatanval op zien wark, raekte weg, en kwam nooit meer mit de trein thuus. Hachi kreeg een ni’je baos, mar hi’j ontsnapte en gong weer naor et stesjon om daor op zien baos te waachten. Hachi het nog negen jaor leefd en iedere dag waachtte hi’j vergees op et treinstesjon op de perfester, die mar niet kwam. Iederiene kende de hond en nam lekkers veur him mit. Hachi raekte weg op 8 meert 1935 op zien vertrouwde plakkien bi’j et stesjon. Daor staot now een broonzen beeld van de trouwe hond. Ik hebbe indertied de film zien die over dit mooie en ontroerende verhael maekt is. In A Dog’s Story speult Richard Gere de rolle van perfester Ueno.
  Hieronder een foto die ’k zaoterdagmiddag maekt hebbe vanuut de grote tentoonstellingsruumte van et Centrum veur Prentkeunst op ’e Fochtel. Zo mooi kiek ie vanuut et gebouw over de lanen. Een daelders plakkien!


1 feberwaori – 17.00 – De laeste jaoren he’k zo now en dan droomd da’k de auto naor de gerage brocht hadde en… ik wus laeter niet meer naor welke gerage. Hoe mo’k mien auto toch weerommekriegen? Ik was d’r soms slim mit an. Vannaacht droomde ’k de oplossing. De betreffende gerage hadde me eindelik opspoord. Zi’j zatten daor mar mit mien auto en mienden da’k in Hoogevene woonde, mar daor konnen ze me nargens vienen. Now ja, ik hebbe nao jaoren de auto weeromme! Wat he’k naachs toch overal een gedoe mit. Ik wil graeg gewoon slaopen zonder alle dingen die ’k dan ok nog beleven moet.
  En dan et grote feest van gister! Et Centrum veur Prentkeunst van de Stichting Nobilis op ’e Fochtel is eupend deur wethoolder Engbert van Esch van Oost-Stellingwarf. Et was in ien woord een geweldige middag! Een kleine honderd geneudigden kwammen veurofgaonde an de eupening van et Centrum in et dörpshuus bi’j mekaander. Vanuut et hiele laand weren meensken naor De Fochtel kommen. Pieter was d’r ontroerd van! En… wat vun iederiene et prachtig! Hieronder twie foto’s. Links: De zael van dörpshuus Et Legien stroomt staorigan vol. Rechts: Wethoolder Van Esch nao et onthullen van et bod.


Naor de volgende bladziede - Naor de veurige bladziede