6 feberwaori Ė 17.00 Ė Hieronder een foto van mien oolde huus. Ik bin dír vandemorgen nog even west. Veur de laeste keer? Zeuventig jaor laank kon ík dír eins altied hennegaon. De eerste twintig jaor van mien leven heík dír woond en doe was et haost vuuftig jaor laank een vekaansiehuus van een doktersfemilie uut Amsterdam. Mar dat volk was dír zowat nooit, ik kon dír dus mit ienige riegelmaot hennegaon en om et huus hennescharrelen. Zo bleef et veur mien gevuul altied mien huus. Mar now is et verkocht an meensken die dír wonen gaon en kan ík dír nooit zomar meer hennekuieren. De timmerluden bin dír now drok an ít wark. Ik was benauwd dat ze dír zo mal in ommeslaon zollen dat et hielemaole veraanderen zol. Mar dat gebeurt gelokkig niet, vertelde de timmerman me vandeweke. Et dak wodt isoleerd en dan kommen de oolde dakpannen dír weer op. En an de buterkaant veraanderd hielemaole niks. Aík dír dommiet dus langesfietse blift et om zo te zien dus toch mien huus. Dat is een gelok. Och, ik bin now ienkeer een mankelieke romantikus. Daor kan ík ok niks an doen. De menninge naor et huus toe is now iene modderproeze. Dat hadden de kopers lichtkaans niet verwaacht, mar dat haík ze drekt wel vertellen kund. Dat was vroeger ok zo. As mien moeder netties vot mos gong ze op íe klompen naor de weg, daor wodden de klompen in een oolde melkbusse stopt, en biíj de weg trok ze de schoenen an. Doe et een vekaansiehuus was en dír haost nooit wat de menninge daelekwam was die altied mooi en netties. Mar now is et weer krek as vroeger: modder! Ankem weke kom ik trouwens nog mit biesterbaorlik aorig niíjs angaonde mien oolde huus! Mit daank an de timmerman die me dat zien leut!


Naor de volgende bladziede - Naor de veurige bladziede