8 feberwaori 18.00 Deur hadde wiend en regen bin k vandaege naor et krematorium in Haarlem-Noord west veur de ofscheidsplechtighied van Ria Zifkamp. Ik bin slim betied van huus gaon vanwege et malle weer en de broggen in de Ofsluutdiek haeperen de laeste tied ok nog wel es. Mar dr was now niks te redden. Tussen de middag hek bij Van der Valk in Akersloot wat eten. De ofscheidsplechtighied duurde niet zo lange mar was indrokwekkend. Hopelik dat Ton daor wat steun an had het. Et was ok hiel mooi dat Mario Molegraaf, indertied de levenskammeraod van Hans Warren, dr was. Eric de Rooij en Ronny Boogaart, de jongen van de Hans Warren Homepage weren dr ok. Ik moch Ria heur gedicht Al jaren lang dezelfde man veurlezen. Ik vun et een ere dat me dat vraogd wodde. De buurman hul een toespraoke, dr was mooie meziek, en Ronny en Eric leesden ieder ok een gedicht van Ria veur. Hieronder et wondermooie en angriepende gedicht van Ria dat veurlezen wodde deur Eric.

Mn lief
op dagen dat het
leven zoet is, en wij
als in het pril begin,
sluipt soms een weemoed bij
me binnen en wordt het nu
herinnering

van wat wij zijn,
van wat wij waren, en wat er
van ons worden zal laat zich al
raden.

Je zult mijn kussen in
je armen nemen, het wiegen
en me grenzeloos
bewenen.

Of zal ik bidden dat dit
noodlot jou niet treft maar mij.
Zal ik het beter kunnen
dragen?

Of zullen we,
opdat niet n van ons stil
achterblijft, maar samen
gaan.

O lief,
denk je eens in,
we zetten zelf de wijzers stil.
Jij neemt de grote,
ik de kleine.


Naor de volgende bladziede - Naor de veurige bladziede