Toespraoke bi’j et uutkommen van et boek Paradys oan
de baai van Douwe Kootstra
Achte freon, beste kammeraod,
Vandaege komt jow vuufde boek mit literaire reisverhaelen uut. Dat is mooi. Ik hebbe d’r jaoren op androngen en now is et eindelik zoveer. Van overal waor aj’ altied hennegaon krie’k steevaaste ansichtkaorten toestuurd. Die kaorten leg ik aanst weer in et ni’je boek bi’j de betreffende verhaelen. Dat he’k bi’j de veurige boeken ok zo daon. Op disse meniere krie’k dus wel hiele biezundere boeken van de ienige belangrieke Friese reisauteur. Et Friese literaire wereltien is ok een wif spullegien… Mar in mien verbelinge zie ’k Tresoar en de Stellingwarver Schrieversronte laeter al vechten om disse biezundere literaire arfenis.
Ik
zal et je mar eerlik bekennen: ik bin een betien ofgeunstig op jow, kammeraod.
Niet omdaj’ now al vuuf boeken schreven hebben. Ie moe’n et vuur wel
allemachtig uut de sloffen vliegen wi’j’ me wat dat angaot nog inhaelen
kunnen. Nee, ik bin ofgeunstig omdat ie doen wat ik graeg willen zol mar niet
durve. Ie reizen as een aeventuurlike kerel de hiele wereld over! As ik vier
daegen in Zeelaand uutvanhuus west hebbe en ik rie de Lende weer over daenk ik:
ik bin gelokkig weer thuus. Ik vien et now ienkeer drege om van huus te gaon.
Mar ik zol dus zo stomme graeg krek zo stoer wezen willen as ie binnen. Ik
schrieve wel, en zeker niet onverdienstelik, mar et gaot vanzels te vaeke over
mien eigen kleine wereltien. Mar… ik zal mit jow, al lezende in jow ni’je
boek, de wereld dommiet weer deurtrekken. In mien luie stoel lees ik wat ie
allemaole mitmaekt hebben. Ik zal me mitslepen laoten deur de beeldende
verhaelen en… ik zal fanteseren over wat d’r niet staot.
Ik wete vanzels dat d’r ok een Romkje bestaot, mar zi’j komt in jow verhaelen niet veur. Dat is slimme sneu veur heur, mar zi’j mag en kan literair niet verwarkt wodden. Die bosschop zul ie indertied grif van jow uutgever mitkregen hebben. Ik zie hier et vrouwelike raffinement van Jelma Knol in. Ie schrieven meerstal in de ik-vorm en zo reis ie dus as kerel allienig over de wereld. A lonely wolf… Ik snappe dat dat zo moet, want dan koj’ vule stoerder over as dat de lezers ok over Romkje lezen zollen. De vrouw van de schriever die die schriever aovens nao een kuiertocht deur de Schwabische Alpen de blaoren deurprikt en zien bezwiete hempies op ’e hotelkaemer in een soppien mit biotex zet. Et spiet me meer a’k zeggen kan veur jow, Romkje, mar zoks het niks. Dat zol ofbraoke doen an de fantesie van de lezers en veural van de lezeressen. Die willen dat een kerel allienig op pad is. Macho, wat roeg om de kop, veur de duvel niet benauwd, in alle zoolt bebeten en toch ok een man die et bi’jtieden over de serieuze en gevulige kaanten van et leven het. Niet allienig een rosbeier die op een moter mit een knallende uutlaotpiepe over de vlakten van Patagonië stoft, mar ok een kerel die him oprecht verwonderen kan over de kleuren van orchidenen en parrediesvoegels. De ideale man. Zo reist de Friese Cees Nooteboom de wereld over. Zoks prikkelt de fantesie. Een goolden greep. Hier moet de marketing van de Friese Pers Boekerij aachter zitten. Et kan zowat niet aanders.
As jow lezeressen een verhael lezen hebben over een tocht deur een wild, woest laand in de branende zunne zien ze in heur gedaachten de, neffens de foto op ’e aachterflappe, beslist niet onknappe schriever veur heur op gimpies, in een raffelige spiekerbroek en een keki boezeroen mit de meerste knopies los. Et zwiet gutst him van de kop. En nao die barre tocht zien ze in heur verbelinge de schriever aovens hielemaole opfrist bi’j et zwembad van zien hotel zitten. En in de ligstoel naost him ligt een jonge, blonde Zweedse backpack-toeriste of de opwienend mooie bruunhaorige korrespondente van The New York Herald Tribune. De locht van oleanders zweeft over et terras, ze luusteren naor et tsjilpen van de gröswippers, kieken naor een locht vol steerns, drinken een campari soda en springen om middernaacht henne maltaepelig en naekend in et zwembad. Zo gaot de fantesie van jow lezeressen op ’e loop, Douwe, en daor past gien Romkje bi’j. Et gaot mit een boek niet allienig om wat d’r staot, mar ok om waj’ d’r as lezer mit doen en d’r zels bi’j bedaenken.
Snap ie now mien ofgeunst, kammeraod? Wat zo’k graeg krek zo driest as jow wezen en dan ok zokke verhaelen schrieven. Dan zo’k in een oolde jeep dwas deur et Rifgebargte van Marokko trekken en laeter in de weke op een zoele aovend bi’j et zwembad van mien hotel in Casablanca zitten. En as ie dat verhael dan laeter lezen zollen, Douwe, zol je fantesie ok op ’e loop gaon. En dan zoj’ in gedaachten zien wie d’r in de ligstoel naost me liggen zol. Een knappe, jonge purser van Royal Air Maroc. En we zollen een campari soda drinken…
Mar ik kan dat niet. En daoromme moet ie et doen. Reizen… en daor prachtige verhaelen over schrieven. Fielseteerd mit jow ni’je boek, Douwe. Ik bin stomme bliede dat et d’r now is! Lees et, volk, en… fanteseer!
Al weer een jaor…
Vandaege bin ’k dus 64 wodden, mar ik vule me hielemaole
gien 64. Hoe oold a’k me wel vule wee’k zo niet, misschien 46 of zo. Och, ie
kun d’r vanzels et beste mar niet al te vule over naodaenken en krek doen as
is de locht nog blauw van daegen. Mar an de aandere kaant wee’k bliksemse goed
da’k et hier mar evenpies te lien hebbe en da’k de meerste tied d’r
opzitten hebbe. Bi’j dat soort gedaachten vuul ik me toch wel es een betien
ongemakkelik. A’k et platte van de voeten onderhole komt onherroepelik de tied
da’k meer meensken kend hebbe as die ’k nog kenne. Op dat mement kaantelt et
leven.
Ik zie mezels nog zitten in de kaemer van et oolde huus op mien jaordag. Mien
moeder, ome Sent, tante Jaanke, tante Jehanne en twie keer een ome Ids. De
klonties an een touwgien knapten in de koppies as mien moeder d’r kokend hiete
koffie op geut. Om de kachel laggen de beide jachthonnen: Marco en Flora.
Overdag was mien kammeraotien Reintien d’r al west. Ik kreeg steevaaste een
tipskladdegien mit iesbonbons van him uut et winkeltien van Geert en Hennie. Elf
daegen laeter gong ik naor zien jaordag en kreeg hi’j krek zoe’n
tipskladdegien mit dezelde snupies van mi’j weeromme. Ze bin d’r verdikkeme
allemaole niet meer. Al die meensken die aovens om de taofel in de kaemer zatten
en Reintien is ok al een jaormennig weg… Et leven is een wif spullegien, d’r
kan je zomar wat mals overkommen.
Ik zol dat leven niet weerommedoen willen, et was niet al te makkelik, ik hebbe
et beschreven in mien boek Een brogge van glas. Dat zal wel altied et
boek blieven dat me et liefste blieven zal. Behalven dat et een mooi boek is het
et een goeie therapie west om et te schrieven. Eindelik mit alles veur de draod
kommen! Dit bin ik en wie daor niet mit ommegaon kan gaot mar in een grote boge
om me henne. Van pattie volk he’k dat trouwens toch et liefste… Et schrieven
van et boek het me vri’jer maekt, verlost van een protte ballast die ’k deur
et leven mittoogde. A’k nao 64 jaor de tussenbelaans van weenst en verlös
opmaeke bin ’k niet ontevreden van wat d’r van dat schaemele, verlegen
joongien wodden is. Dat het toch mar 22 boeken schreven en meer as 2500 keer
veur een zael vol volk staon te praoten. Dat ha’k vroeger nooit daenken kund!
Doe duste ’k zowat gien woord te zeggen! Now a’k d’r zo over naodaenke: ik
zol wel weer 46 wezen willen, mar… dan mit alle kennis, kunde en bezittings
die ’k now hebbe. Mar et staot me niet bi’j dat zoks kan, dat now ja, dan
toffel ik mar gewoon wat deur in de Stellingwarven. Carpe Diem!
Aj’m lichtkaans daenken mochten da’k ankem jaor, a’k van Drees kriege, mit
pensioen gao en ophole mit schrieven en vertellen… Jim hoeven d’r dus
in de veerste veerte niet an te daenken da’k ankem jaor mit de vut of pensioen
gao. Ik begriepe dat pattie volk now een malle opdonder te verwarken krigt. Ik
heure ze daenken: Raeken we dan nooit van die man of? Nee, dus! Allienig de man
mit de zende kan roet in et eten gooien. Mar uut mezels hool ik niet op mit
warken. Et is een behoold veur ’t lief en gao gewoon wat deur. Wel wat in een
legere versnelling, mar opholen is de dood in de pot. Jim hadden toch zeker niet
docht da’k toekem jaor in Ni’jhooltpae aachter de geraniums zitten gaon zol?
Of da’k in een idioot treningspak mit lochtgevende strepen uut draeven gaon
zol of zo? Zoks is juust slimme ongezond, want dan blift je et hatte van alle
inspannings zomar op een keer stillestaon. Oolder woddende kerels mienen dat ze
op die meniere jong blieven kunnen. Now, vergeet et mar!
Et is in de eerste plak belangriek da’k de hassens smu hole. Ik blieve dus
vertellen en legge mezels op da’k mien verhaelen uut de kop vertellen blieven
wil. Dat betekent da’k ze van buten leren moet en dat is meraokelse goed veur
de hassens. Op die meniere hoop ik da’k me Herr Alzheimer van de huud holen
kan.
Wat et oolder wodden anbelangt is Johannes Heesters mien grote veurbeeld. Wat
die kerel veerder uutspoekt het en in de oorlog lichtkaans verkeerd daon het,
dat gooi ik veer van mi’j. Mar et is wel een oolde iezervreter! En dat wi’k
dus ok wodden! Heesters speulde vleden jaor nog in de operette Im weissen
Rössl doe hi’j al 105 jaor was. Dat is toch meraokels! Ik hebbe et
zien op internet: Een oolde kerel in een operette-uniform en nog zingen as een
liester! Hi’j zat d’r bi’jtieden wel es een schoffien bi’j op een stoel,
mar toch! Dat now ja, maek jim mar klaor!
Et hoeft jim niet te verwonderen dat ik as Stellingwarver schriever/verteller in
2051 nog op et teniel van De Harmonie in Liwwadden stao. Goed, ik gao d’r dan
ok wel es even bi’j zitten vanzels. De direktie van de Liwwadder
stadsschouwburg het zorgd dat d’r een mooie, versierde leunstoel klaorstaot.
Mar de meerste tied stao ’k nog en ik vertelle alles nog altied uut de kop! En
et volk klapt en juicht. Krek as now verkoop ik in et schoft boekies en cd’s
van mezels. Et is roofgoed! Van Een brogge van glas is dan krek de
twintigste drok uutkommen. Nao mien optreden in Liwwadden drink ik mit een
fluttien vrouwelike fans nog een glassien port in de foyer en dan ridt mien
levenskammeraod van 49 me weer naor huus toe mit de auto. Ik vale onderweg niet
iens in de slaop, mar we eiden de aovend nog even lichies over. Ik relativere
zien uutbundige komplementen, want och, ien van de mooiste dingen van et oolder
wodden is daj’ beter relativeren kunnen. Thuus drinken we nog een glassien
port en dan gao’we tegere op bedde en beginnen nog wat omme te donderjaegen…
Vrouwluden en manluden,
Een
ni’j boek blift altied wat biezunders en is wel een fesien weerd, ik bin d’r
bliede van dat jim dat fesien hier vanaovend in Ni’jhooltpae mitmaeken willen.
Ieder jaor gao ’k mit Jelle vier daegen vot en behalven dawwe oons dan te
buten gaon an starke draank en ondocht praoten we ok altied over mien
schrieveri’je. Wat a’k allemaole nog moeten zol. Zo hewwe jaoren over Een
brogge van glas praot veurda’k et anduste om dat boek dan eindelik te
schrieven. Ik vien et trouwens prachtig dat et now op een meer as veurtreffelike
meniere deur Folkert de Jong vertaeld is in et Fries! De liefhebbers kun et hier
vanaovend bezetten! Jelle en ik hebben et lichtkaans tien jaor leden ok al had
over Et geheim van de wiend. Mar as titel hawwe doe Et liek in de
Lende bedocht. We vunnen eins beidend wel dat d’r in een roman van mi’j
es iene van kaant maekt wodden moeten zol. En dat is now dus gebeurd. Ik hebbe
literair mit groot genoegen iene doodmaeken laoten. De man, et is netuurlik een
kerel, hadde et trouwens meer as verdiend! D’r was niks an verleuren. Mar
veerder is et boek hiel aanders wodden as hoe we d’r in et begin over praot
hebben. Et is spannend en ontroerend, et gaot over liefde en hatstocht. Wat wil
een meenske nog meer!
Meensken hebben d’r nogal es een haantien van en vergeliek boeken mit mekeer.
Ik hope daj’m disse roman niet vergelieken gaon mit Een brogge van glas.
Et is niet te vergelieken. Een brogge van glas is veur de volle honderd
percent autobiografisch, dit boek is fiktie. Et is een bedocht verhael, een
historische streekroman, mar et zol hier zomar gebeurd wezen kunnen. De plakken
die ’k beschrieve, bestaon allemaole wel. Ik bruke altied plakken in mien
boeken die ’k goed kenne. Pattie meensken in dit boek hebben trouwens ok echt
bestaon.
Mien oolde huus komt d’r netuurlik in veur, dat komt in zowat al mien romans
veur. Anna Mulder, de heufdpersoon uut dit boek, woont as maegien in mien oolde
huus. Laeter woont ze in Blesdieke, in et huus daor ik as joongien uutvanhuus
kwam bi’j Janne en Wander. En krek as in Toegift komt d’r een
stokkien Twente in dit boek veur. Kammeraod Gé uut Borne het me et mooiste
stokkien Twente zien laoten. Misschien wel et mooiste stokkien van de hiele
wereld. De Noordmeule en de
boerderi’jen d’r aachter an een zaandweg op et laandgoed Twickel bi’j
Delden. Ik bin de laeste jaoren mit meerdere meensken naor dat plakkien toe
west, zie et zo veur me, en kon d’r dus makkelik over schrieven. Wat is et
daor alderiewigst mooi!
Ik hebbe et boek vri’j vlot schreven, et verhael ruulde d’r aenlik zomar
uut. En kammeraod Ingmar het ok dit boek, heufdstok veur heufdstok, weer
hielemaole deurspit, naokeken en goeie tips geven. Mien daank is groot! Ik
bedaanke de aandere meensken die et manuskript lezen hebben vanzels ok, mit
naeme Fettje. Et is de eerste keer dat de heufdpersoon in een roman van mi’j
een vrouw is, et was dus belangriek om et manuskript deur een vrouw lezen te
laoten. He’k me goed in een vrouw verplaetsen kund? Dat was de vraoge. Mien
daank gaot vanzels ok naor de Stellingwarver Schrieversronte. Ik bin bliede dat
ze et boek uutgeven wollen. En… Sijtze Veldema het naor mien idee een prachtig
omslag maekt!
Netuurlik heur ie een eerste exemplaor an iene te geven. De vraoge is iederkeer
weer: an wie? Dat was in dit geval niet zo muuilik. Et laeste diel van et boek
speult in Blesdieke en Gerrie Halman woont in Blesdieke. Op et omslag van et
boek staot een ofbeelding van et schilderi’je Blesdieker Heide van
Rinny Siemonsma en dat schilderi’je is in bezit van Gerrie Halman. Mar ik geve
him aanst veural et eerste exemplaor van dit boek omda’k him een geweldige
kerel vien. Hi’j bouwt naemelik een kesteel en maekt een droom waor. Hi’j
lat de Stellingwarven laeter wat moois nao. Et meerste van et weinige moois
wawwe in de Stellingwarven uut et verleden hadden, hewwe in de loop van de tied
in et kader van de veuruutgang vakkundig tegen de vlakte sleugen. Stommelingen
dawwe binnen! Wat moe’we daoromme wies wezen op kerels as Jan Mars en Gerrie
Halman. Jan gaf De Blesse en oons een mooie meule, Gerrie geft oons een kesteel.
Zokke manluden kuwwe niet wies genoeg op wezen. En daoromme is et eerste
exemplaor van de roman Et geheim van de wiend veur kesteelheer Gregorius
Halman van Blesdieke.
Toespraoke van Guido, Graaf van Avesnes, bisschop
van Utrecht in 1309, in Wolvege op ’e 20ste van de zoemermaond van
et jaor 2009.
Heer Stelling Geert Jaansz.!
Filius meus!
Mien Zeune!
Mar goed, ik bin hier niet hennekommen om spul te zuken.
Sol omnibus lucet, heer Stelling, de zunne schient veur oons allemaole. Kiek in
de spiegel, Geert Jaansz., we bin allebeide oolde kerels an et wodden. We hebben
de haast op ’e rogge, knarp in de kni’jen, bin stief in de schonken. Oonze
tied is dommiet veurbi’j. Et is an oons beidend om et oolde zeer uut de wege
te helpen. Mien vraoge an jow is: moe’n bisdom en Stellingwarf et nóg 700
jaor mit mekeer an de stok hebben of moe’we een keer de wiesten wezen. Ieje en
ikke, Stelling Geert. Et gaot om oons! Ik bin d’r wisse van dat as wi’j hier
vandemiddag de vrede preken dawwe oons volk dat mitkriegen zullen. As wi’j in
goedens willen willen de meensken dat grif ok wel. De vraoge is: willen wi’j
dat. En ik kieke jow now diepe in de ogen. We moe’n et niet zoveer kommen
laoten dat de vlamme hier vandemiddag weer in de panne slat. Dat et hier an et
aende van de dag bezi’jd ligt mit dooien. Hier is mien haand, heer Stelling,
die kun jow annemen of weigeren. Et is an jow. Et is an de Stellingwarvers. Wodt
et eindelik vrede of weer oorlog! Ik hebbe jow huusvrouw zokrek zien, Geert
Jaansz. Bi’j heur beginnen de jaoren ok te tellen, mar et is nog altied een
mooi vrommes. Carpe Diem. Plok de dag! Spendeer je laeste jaoren mit heur, mit
je dochter en kleinkiender. Zoks is mi’j niet geven... Besef wat veur rieke
kerel aj’ binnen, Geert! Ik zal mi’j over een schoffien weerommetrekken in
een klooster in de buurt van Florence en perbeer daor dan om nog wat van de
oolde dag te genieten. Mar dat kan allienig mar as ie mien haand annemen. Ie
hoeven gien tuut op mien bisschopsring te geven. Zovule verlang ik niet. Hier is
mien haand. Pak ie die niet, dan staon mien soldaoten klaor. Nao 700 jaor is et
tied, meneer de Stelling. Hora est!
Verdrag
van de Vrede van Wolvege
Guido, Graaf van Avesnes, Bisschop van Utrecht
en
Geert Jaansz., Stelling van et laand Stellingwarf
bin et iens wodden en willen zeuvenhonderd jaor nao de Slag
bi’j Vollenhove de vrede tekenen.
De bisschop belooft dat hi’j gien aachterstallige pacht meer
vodderen zal van de hujlanen bi’j Iesselham en trekt hierbi’j zien banbrief van
25 augustus 1309 in.
Stelling en Stellingwarvers beloven dat ze heur in ’t
vervolg netties gedregen en et kesteel in Vollenhove nooit weer anvalen zullen.
Dit beloven wi’j!
Wolvege, de 20ste van de zoemermaond van et
jaor 2009,
Guido, Graaf van Avesnes, Bisschop van Utrecht
Geert Jaansz, Stelling van et laand Stellingwarf
Fietsehokkeseks
Stellingwarvers kun in wezen min over gezag en ik bin een
echte Stellingwarver. Now blief ik lange goed mar ik bin et getjaantel van oonze
bestuurders now zo dikke zat, dat mi’j de galle best an ’t overlopen is. Dat
Balkenende zien norms, weerden en VOC-mentaliteit uut perbeert te sutelen en dat
Rouvout et hier een Sodom en Gomorra vint, daor trek ik me niks van an. Dat is
almar etzelde lietien en dat ken ik zo staorigan wel. Bi’j die mannen he’k
nooit ok mar ien keer et idee dat ze ’t ok over mi’j hebben. Mar dat Guusje
ter Horst van de PvdA oons now ok al gedipt nemen wil en veurholen wil dawwe
oons nettieser gedregen moeten… Now is ’t gezedepreek van al dat volk in Den
Haag me meer as over! Now begin ik et me persoonlik an te trekken! Deugt d’r
dan hielemaole niks meer van oons? Deugt d’r soms ok niks van mi’j?
Beste Guusje, ik roke en drinke niet, hebbe nog nooit an de drugs west en komme
zodoende dus ok nooit in zoepketen. Ik hebbe nog nooit een oold vrouwgien heur
tassien ontfosseld. Ik zegge praktisch alleman vrundelik goeiendag. Ik wor
zelden of nooit kwaod en hebbe zodoende nog nooit iene in een lelke bujje een
trap in ’t wieke van de peinze geven. En ik hebbe nog nooit hi-ha-honnelul
vanof een voetbaltribune raosd. Dat haj’ zeker niet docht, hen, dat d’r nog
zokke meensken bestaon? Now, ze bin d’r, Guusje, en ik bin d’r iene van.
Goed, ik hebbe de veurige haast wel een poede mit zute appelties bi’j een
leegstaond huus weghaeld, mar die weren aanders toch mar verrot in ’t natte grös.
En gieniene het et zien, want ik hebbe et in twielochten daon. Mar dat is dus
echt et ienigste. Veur de rest wa’k altied een net, gezagsgetrouw
burgermannegien en dat wo’k je op disse eerste dag van ’t jaor veur de
wissighied toch mar even weten laoten. Dat wat wi’j’ dan toch te mierken,
meenske? Kiek trouwens, veurdaj’ mi’j de wet veurschrieven willen, eerst mar
es naor et morele gehalte van je eigen socialistische kammeraoden.
Ie hebben mi’j dwas in de kop maekt, Guusje, dat heur ie zeker wel, hen? Al
jim oproepen dawwe fesoenliker wezen moeten het een averechtse uutwarking op
mi’j. Weej’ wa’k aanst doen gao? As de winter dommiet veurbi’j is, et
halfwollen hemd uut kan en de Duutse laekens van bedde kunnen, gooi ik de bongel
d’r in. Dan lap ik alle norms en weerden an mien beide leerzens en gao ’k
etzelde doen as wat as jow poletieke kammeraod, die mooie PvdA-wethoolder van
Nijmegen, neffens de berichten vleden jaor dee. Dan geef ik me, mit iene van de
VVD, over an wilde, woeste fietsehokkeseks!
(Stiekelstokkien, veurlezen in de studio van Omroep Frieslaand op ni’jjaorsdag
2009)
Burgemeester Harry Oosterman van Oost-Stellingwarf hul
onderstaonde, deur Johan Veenstra schreven, toespraoke in de karke van Berkoop
op 24 april 2008.
De karke van Berkoop, schaekel tussen vroeger en now
en omringd deur bomen ziej’ de karke staon
die stille staot te dromen over kommen en gaon…
Laot dat veur altied zo blieven. An de slag, volk! De pochel moet d’r op! D’r is wark an de… karke!
Prissentaosie roman Een brogge van glas
Vrouwluden en manluden,
Et is van ’t jaor tien jaor leden dat mien moeder
wegraekte. De tied gaot hadde. Tien jaor was lange genoeg leden om een boek
schrieven te kunnen over heur en over mi’j en over aandere meensken die in
mien leven van belang binnen of west hebben. Et boek eerder schrieven kon niet.
Ik mos eerst genoeg ofstaand van heur nemen kunnen. Ik hadde de liefste moeder
van de hiele wereld, dat zegt iedere zeune as et goed is, mar oonze baand was
deur de omstaandigheden wel hiel arg stark. Aachterof bekeken: té stark.
Allienig de dood was in staot en knip die baand deur. Dat gebeurde tien jaor
leden. Over de tere dingen van et leven konnen mien moeder en ik niet praoten.
Bi’jtieden doen dingen te zeer, liggen ze te gevulig. Dat is, al weer
aachterof bekeken, spietig. Et hadde aanders moeten. D’r hadde zovule aanders
moeten in et leven. Mar wie zegt dat niet? D’r zullen mar verhipt weinig
meensken wezen die heur leven percies zo weer overdoen willen zollen. Ikke in
elk geval niet. Nao de dood van mien moeder kwam ik d’r eerst aachter wie mien
vader was en da’k een breur hadde. En dat haost alleman dat wus, behalven
ikke. Now, dat is toch wel een gegeven veur een roman! Et idee om die roman te
schrieven kwam naoda’k de bespreking van Tineke Steenmeijer-Wielenga in de
kraante las over mien veurige roman Toegift. In mien drie veurige romans
he’k de hieltied wel autobiografische fragmenten bruukt. Dingen die echt
gebeurd binnen. Mar… ik keus de hieltied veur ik-feguren die een aandere naeme
hadden as ik. Et vul de lezers dus niet op as stokken uut de verhaelen echt
gebeurd weren. Allienig meensken die mi’j echt goed kenden, hadden deur dat
pattie stokken in die romans op waorhied baseerd weren. In die laeste roman Toegift
komt de moeder van de heufdpersoon in et verpleeghuus terechte. Ik hebbe in
de fragmenten over heur mien eigen moeder beschreven. Mien moeder zat ommes de
laeste maonden van heur leven ok in zoe’n huus. Tineke Steenmeijer hadde hiel
goed deur da’k over mien eigen moeder schreef, ze vun die fragmenten ok arg
mooi, en dee doe in de kraante de suggestie da’k nog es een roman over et
leven van mien moeder schrieven moeten zol. Een brogge van glas is een
roman over oons beidend wodden. Over et leven in dat kleine Stellingwarver dörp,
waor we now binnen, mar dan in de vuuftiger jaoren. Een dörp dat al lange niet
meer bestaot. Een boek over die starke baand. Mar ok een boek over mi’j. Over
et leven van now. Nao heur wegraeken. Aj’ dan toch een autobiografische roman
schrieven, moej’ niet zo benauwd wezen en laot je eigen leven buten schot.
Wees dan hielemaole eerlik. En dus vertel ik ok over een liefde die geheim
blieven moet. Die geliefde het in dit boek vanzels wel een aandere naeme kregen.
In et gewone leven zol ik dit nooit allemaole zomar an meensken vertellen. Et
gaot in wezen gieniene wat an. Mar… ik bin ok schriever. En as schriever zag
ik hiel goed dat d’r in mien leven wel een mooie roman zat. Een ontroerende,
intieme, gevulige, spannende roman. Want hoe komt et aj’ een brief an een
onbekende breur schrieven? Hoe gaot dat veerder? Wil die wel wat mit jow te
maeken hebben? Dat is spannend. Jim moe’n et mar lezen. Et is ok best wel
spannend om je as meenske zo bloot te geven. Want dat doe ‘k. Dat zo’k
vroeger nooit durfd hebben. Mar ik bin now zestig. En ie bin op een ogenblik de
schaemte en de verlegenhied veurbi’j. De meensken moe’n d’r mar van vienen
wat ze d’r van vienen. Ze moe’n d’r mar van vienen van wat en hoe a’k
bin. Ze zeggen et toch niet tegen mi’j, ze zullen d’r hoogstens aachter mien
rogge over praoten. En toch blift et nog een betien griezelig. Dit boek en om
dat te prissenteren in dit dörp. Mien dörp. Et dörp van mien moeder en
mi’j. Mar hier heurt et.
Ik hebbe et boek indertied in klad in twie maonden schreven. In december 2004 en
jannewaori 2005. Doe he’k et in de komputer stopt. En vervolgens he’k et
heufdstok veur heufdstok deurvrot mit kammeraod
Ingmar Roerdinkholder. Hi’j gaf tips daor ik nooit an docht hebben zol.
Daornao het een koppeltien aandere kammeraoden et lezen en sommige meensken die
in et boek veurkommen. Mar d’r kommen ok meensken in et boek veur die et niet
lezen hebben en misschien bin die nao et lezen wel lelk op me. Dat is dan niet
aanders. Et boek is wodden zoas et wodden is. Et leven is gaon zoas et gaon is.
Alles is zoas et is.
Ie heuren een eerste exemplaor an iene te geven. Ik geve graeg eerste
exemplaoren an meensken die ’k bewondere.
Ik bewondere Gerard Nijenhuis al hiel lange as dichter en schriever. Ik kenne
him ok al lange jaoren, mar we zien mekaander mar zo now en dan es bi’j de ien
of aandere gelegenhied. Gerard, jow eerste romans he’k jaoren leden al lezen,
de laeste peer jaor he’k jow laeste romans lezen. Et Drentstaelige Het verbörgen
leven en et Nederlaanstaelige Het portaal. En ik was vreselik
onder de indrok. Zo mooi, zo prachtig van tael, zo ontroerend. Wat is lezen dan
mooi. Jow gedichten, mar mit naeme
jow romans spreken mi’j enorm an. De stichtig Het Drentse Boek zol jow
ommeraek aachter de vodden zitten moeten en schrief hiel gauw weer een roman in
et Drents. En as zi’j dat niet doen, dan doe ik dat now. Ie heuren hier
vanaovend vanzels te wezen, mar ie moe’n d’r morgen drekt mit uut aende
zetten. Ie moe’n an ’t wark! De huud moet d’r op, man! Now ja, omda’k
jow boeken dus zo mooi viene, docht ik dus an jow en geef jow et eerste
exemplaor van Een brogge van glas. Ok al omdat in oonze boeken et thema
homoseksualiteit nogal es veurkomt. Wi’j hebben as manluden en as schrievers
raekvlakken. Ik zag d’r ok wel een betien tegenop om jow te vraogen, al het
mien uutgever dat dan ok veur mi’j daon. Want ja, ik kieke tegen jow op en wat
zol ie van mien geschrief vienen? Dat was ok spannend. Mar… ik hebbe,
naodaj’ et manuskript lezen hadden, een vreselik aorige brief van jow kregen.
Daank veur die mooi brief. Ik wus doe dat et wel goed zat en daoromme wi’k jow
now mit ontzettend groot genoegen et eerste exemplaor geven van Een brogge
van glas, een boek dat lichtkaans altied wel mien meerst dierbere boek
blieven zal.
Johan Veenstra hul onderstaond toespraokien bi’j gelegenhied van et onthullen van et keunstwark op et kruuspunt in Noordwoolde en de officiële eupening van et Middenrif.
Onthulling keunstwark kruuspunt Noordwoolde
Vrouwluden en manluden,
Doe
‘k vleden weke van een kotte vekaansie weer thuuskwam en de opper kraanten
deurvrotte, kwam ik een foto tegen van de vandemiddag onthulde beelden, hier op
et kruuspunt in Noordwoolde. D’r ston bi’j dat ze ‘spraakmakend’ weren
en dat ze ‘de gemoederen in het
rotandorp’ nogal doende hullen. Dat is dan mar mooi, docht ik al lezende, want
over keunst heurt praot te wodden.
Et het een goeie gedaachte west van de gemiente West-Stellingwarf om et projekt Middenrif of te sluten mit et plaetsen van een keunstwark. Want wat zol de wereld wezen zonder keunst en kultuur? Een aarme wereld daor gien smaek an zitten zol. Peter Hiemstra en ik bin nog altied slim bliede dat oons ontwarp uuteindelik uutkeuzen is. Et paste wondermooi in et projekt Ode an de Stellingwarven daor Peter en ik sund december 2001 mit an de gang binnen. Van 20 plakkies in de Stellingwarven, daor wi’j op wat veur meniere dan ok wat mit hebben, maekt Peter een beeld en ik een gedicht of een cyklus gedichten. En now staot oons ontwarp van et kruuspunt van Noordwoolde hiere zomar levensgroot te pronk. Now ja, oons ontwarp… Et is Peter zien wark, hi’j is de keramist. Mien bi’jdrege betreft allienig mar et gedicht dat in de beide baankies zaandstraold is. Peter het d’r duzend keer zovule wark van had as ik.
Van et begin of an wa’k d’r wisse van dat d’r over disse beelden praot wodden zol. Dat ze zoas de Liwwadder Kraante schreef ‘de gemoederen in het rotandorp’ doende holen zollen. D’r is op et kruuspunt gien keunst daelezet die drekt te vatten is. Ie zien niet votdaolik wat et allegeer veurstelt. Ie kun d’r iederkeer wat in ontdekken. Ie kun je fantesie de vri’je loop laoten. De beelden neudigen uut veur een ontdekkingsreize. Et is een keunstwark vol symboliek. En wat is mooier as meensken heur fantesie gaon laoten kunnen? Et is veur oons allemaole te hopen dawwe as grote meensken een betien van et kiend van vroeger in oons beweerd hebben. Dawwe nog verbaosd wezen kunnen as een kiend, bliede wezen kunnen as een kiend, oonze fantesie warken laoten kunnen as een kiend. Want awwe et kiend in oons kwiet binnen, et allienig mar gaot om ekenomie en geld verdienen, dan biwwe aarme meensken.
Et is een biezunder aorige bi’jkomstighied dat twie van de drie West-Stellingwarver wethoolders in Noordwoolde wonen. Et lag dan ok wel een betien veur de haand dat zi’j de beelden onthullen zollen. Mar… dat legt ok een verplichting op disse beide manluden. Et is now ok een betien heur keunstwark wodden. Zo heuren ze dat neffens mi’j temeensen an te vulen. Zi’j heuren d’r now in ’t vervolg geregeld even bi’j langes te fietsen om te kieken as alles nog wel in odder is. As ’t spul d’r nog staot. Dat heurt een dure plicht veur heur te wezen. En die plicht hoolt niet op as de warkdag veurbi’j is en et weekaende begint. Ik verwaacht van jim, wethoolders en keunstliefhebbers Plekkenpol en Van der Kooij, daj’m ok bi’j naachte en ontiede zo now en dan even mit een emmertien ziepsop en een poetsvodde op pad gaon. Want ie weten mar nooit… D’r kan een voegel wat op et keunstwark valen laoten hebben en… wat nog stokken annemeliker is: d’r kan dronkend jongvolk uut de bars over de baankies koord hebben. Now ja, Peter en ik rekenen op jim, manluden!
D’r is me vraogd a’k et gedicht nog een keer veurlezen
wil. Een gedicht over de liefde. Dat kan ommes niet aanders. Et centrum van
Noordwoolde is prachtig opkallefaterd. De Noordwooldigers kun wies wezen op
heurzels en op heur dörp. Dit projekt vergroot heur eigenweerde. En dat dot de
liefde ok. Aj’ van iene holen en iene hoolt van jow, dan kuj’ ommes de hiele
wereld an!
Kruuspunt
Fluuster mien naeme en ik zal et waeter weer stromen
laoten,
de kleuren van de regenboge deur mekaander russelen,
de peerdebloemepluusters votblaozen tot buten et dörp.
Fluuster zachies mien naeme as de dag overgaot in de naacht.
In disse deurzichtige naacht za’k een brogge bouwen,
die duzend dromen dregen kan, daor woorden over kunnen
die maone en steerns veur altied verdubbelen zullen.
Zeg me die wondere woorden as de naacht overgaot in de dag.
Et stokkien hieronder is Johan Veenstra zien bi’jdrege
an et vrundeboek veur de Friese misdaodauteur Joop Boomsma, bi’j gelegenhied
van die zien 60-ste verjaordag.
Een zoele aovend in september
Lichtkaans daj’ d’r tegenan zaggen, Joop, om 60 te
wodden. Ik wor een klein half jaor nao jow 60, en ik zie d’r wel tegenan. We
wo’n zo staorigan oolder en et kan mar zo dat oons de hanen en de vingers nao
verloop van tied knoffelig en stief wodden, dat et schrieven dan wat minder goed
wil, dat oonze naemen niet zo riegelmaotig meer opduken in de kraantekelommen.
Wat een gruwelik veuruutzicht! Mar zowied is ’t vanzels nog niet. De echte
oolde dag lat nog even op him waachten. En och, as een vrommes in Hoogevene 115
wodden kan… We meugen eerst nog volop genieten van de haast van et leven!
D’r wodt altied zegd dat meensken mit et vermeerderen van jaoren
milder in heur oordiel wodden. Ik verneme daor nog niks van, ik mag
pattie volk niet lieden al is ’t ok nog zo. En zokken moe’n me niet dwas
veur de bienen kommen, want dan bin ‘k in staot en geef ze een trap in ’t
wieke van de peinze. Now ja, misschien dat et zoe’n vaort drekt niet lopt, mar
ik durve ze de huud wel vol te schellen. En ie bin, krek as mi’j, ok niet
benauwd uutvalen. Ik hebbe wel es lezen hoej’ tekeergongen over et nivo van
aandere internetdagboekeschrievers: braandhoolt! Gieniene die et zo goed kan as
jow! Dat zeej’ vanzels niet mit zovule woorden, mar as goeie lezer he’k
tussen de regels deur hiel goed zien wat as d’r ston. En… ik was et mit je
iens. Gieniene die et zo goed kan as jow, as oons… Wat een gemierk, wat een
bostklopperi’je, wat een schrieveri’je over niks en nog es niks, wat een
frustraosies en ofgeunst! Daelesaobeld hej’ dat spul! En dan die puber op
leeftied in Grunningen die mar niet volwassen wodden wil: Cornelis van der Wal!
Ie hebben him feguurlik de pook recht op ‘e rogge sleugen! Ik las et allemaole
op mien komputerscharm en reup: ‘Bravo, Joop!’
En zoks wodt allemaole aanders aj’ 60 wodden. D’r is
een grote kaans dat ie now al vernemen daj’ an ’t veraanderen binnen, daj’
milder an ’t wodden binnen, daj’ mit een glimlachien naor al dat gedoe
kieken en je d’r niet drok meer omme maeken. Ik zie je veur me, Joop: de
oolder woddende, wieze Friese schriever.
Et is een zoele naozoemeraovend in et laest van september. De daegen
kotten al ommeraek, mar overdag is et nog et mooiste weer van de wereld.
Frieslaand en de Stellingwarven beleven een ooldewievezoemer. Ie zitten mit
Jenny in de kaemer, naodaj’m de hiele dag uut fietsen west hebben. Morgens op
‘e tied bi’j’m al votgaon: zunnepetties op, ieder een poede bolties, een
peer pakkies frisdraank en een benaan in de fietstasse. Jim bin zuver nog
verbraand om de kop doej’m een schoft argens an et waeter zeten hebben. En now
zitten jim in de kaemer en hebben elk krek een halve pizza behaffeld. Ie hebben
je een borreltien inschonken en blaederen veur de laeste keer in- en intevreden
de drokproeven van je ni’je boek deur. Hier en daor lees ie een klein
stokkien.
‘Ja,’ mompel ie zo wat veur je henne.
Jenny zegt niks weeromme.
Ie blaederen nog wat omme, nemen veurzichtig een slokkien uut et reumeltien,
lezen dan ien van de laeste bladzieden, nommer 136, nog es deur en leggen de
kladdeboel dan vergenoegd op et taofeltien.
‘Et is een goed boek, vrouw. Et zol me niks verbaozen as dit mien opus magnum
wodt.’
Jenny zegt weer niks, want die zit elke zundagaovend naor Blauw Bloed van
de EO te kieken. Ie pakken de kladden nog es van de taofel en lezen bladziede
136 nog es een keer deur.
‘Ze zeggen dat Mabel misschien ok weer wat onder de schölk het,’ zegt Jenny
inienend, mar ie reageren niet.
Dan gaot de tillefoon die op et taofeltien naost et reumeltien ligt.
‘Joop Boomsma!’
Et blift even stille.
‘Mit Cor.’
‘Cor?’
‘Cornelis van der Wal.’
‘Gottegot…’
‘Ja, ik wete zowat niet hoe a’k d’r mit ankommen moet.’
Cor staemert en stroffelt haost over de woorden.
‘Now ja, ik docht vanaovend, doe ‘k mien bakkien mit overbleven bami van
gister opsmikkeld hadde, daj’ toch wel een hatstikke goeie schriever binnen en
jow dagboek was ok altied vule beter as dat van mi’j. Eerlik waor. En now
he’k dus een fluttien gedichten maekt en et oordiel neudig van iene die
ommeraek in ’t zoolt bebeten is. Iene die goed is in mienings, staandpunten en
annelyses en zo. En now ja, doe docht ik dus an jow. Zoj’ me d’r wel mit
gerieven willen?’
Et is weer even stille. Evenpies broest je nog een restaantien lelkens in de
huud omhogens, mar dan stroom ie over van mildhied en zeggen: ‘Stuur et mar
toe, mien jonge, netuurlik wi’k je helpen, ik zal et mit graegte lezen.’
‘Bedaankt, Joop!’
‘Et is goed, mien jonge.’
Et tillevisiepergramme Blauw Bloed is intied oflopen, de oftiteling glidt
over et scharm.
‘Wie was dat?’ vragt Jenny.
‘Cornelis van der Wal,’ zeg ie.
‘Gottegot…,’ zegt Jenny, ‘ze zeden trouwens krek dat Mabel misschien ok
weer een poppien kriegen zal.’
Ie zeggen niks weeromme. Butendeure stikt de wiend een hiel klein betien op. Et
is altieten nog slimme zoel.
Johan Veenstra het
onderstaond verhael verteld op 20 en 27 meie in et gemientehuus in Wolvege
bi’j et ofscheid van burgemeester Remco Heite.
Burgemeestersverkiezing
Now burgemeester, dit is et dus: jow ofscheid as
burgemeester van West-Stellingwarf. En ik zal ’t je drekt mar zeggen: ik vien
et doodzunde daj’ votgaon. En dat niet allienig omda’k je aorig vien, mar
now ja, d’r zit ok een stokkien eigenbelang bi’j. Meensken doen en zeggen
vanzels haost niks zonder dat et eigenbelang mitspeult…
Ik wete niet as ie d’r wel es over fanteseerd hebben, mar
heb ie d’r wel es over naodocht dat wi’j mit ’n beidend, ieje en ikke, een
allemachtig best poletiek span west hebben zollen? As ie langer anblieven kund
hadden en as ankem jaor die burgemeestersverkiezings al deurgaon weren, dan bin
‘k d’r meer as wisse van dat ie an die verkiezings mitdaon hadden en… dan
was ik jow kampagneleider wodden. En dan hawwe die tegenstaander van jow dikke
en dikke inmaekt. Wat zo’k daor een nocht an had hebben. Want ja, dan haj’t
vanzels opnemen moeten tegen ien of aander karrièremannegien, zoe’n
eigenwieze snotneuze uut Hollaand, die oons hiere wel es even vertellen zol hoe
’t hier allemaole moeten zol. Now, zokken ma’k niet lieden en ieje ok niet,
dat wat zowwe die kerel anpakt hebben. Op alle menieren. En dan had ie mi’j et
smerige wark opknappen laoten moeten, want ie mossen vanzels braandschone
blieven. Now en ik was, om jow op ‘e trone te holen, over lieken gaon om die
kerel d’r onder te kriegen.
Ik hadde alles in de stried gooid, jow beide sikteresses
ok. De beide Jeannettes. Twie mooie, aeventuurlike, sensuele Stellingwarver
vrouwluden. Now en wat Mata Hari indertied kon, dat hadden de beide Jeannettes
ok kund! Ik hadde ze allebeide toegeliekertied op die kerel toestuurd in jurkies
mit splitten, lange splitten, blote roggen en mit een mikrefoontien in de
dekolletee’s. En ik bin d’r meer as wisse van dat ze die kerel tegere plat
kregen hadden in de vip-room van de ni’je Van der Valk. En as ’t hiele
spullegien zoe’n betien op zien hoogtepunt west was, dan kwam zomar inienend,
as liftboy verstruupt, Jan Krol de kaemer in en die maekte dan foto’s van ’t
spul en die foto’s kwammen dan een peer daegen laeter in de Stellingwarf
te staon en wat die kerel d’r allegeer an voege praot uutsleugen hadde en wat opvongen was deur de mikrefoonties
van de beide Jeannettes, dat baantien zo’k anbieden an RWC in Noordwoolde mit
de vraoge as ze dat elk ure wel even uutzenden wollen. En as ze dat niet wollen
vanwege journalistieke vri’jhied en onofhaankelikhied en meer van die flauwe
kul, dan zo’k ze twie keer zovule subsidie in ’t jaor beuden hebben en dan
was ’t gauw klaor west, want veur geld is alles te koop. Journalistieke
vri’jhied en onofhaankelikhied ok. Now en dit soort ni’js op ‘e radio zol
de man niet echt goeddaon hebben.
En ik leut netuurlik in zien verleden ommegreven, want ja,
de man hadde een vrouw en een peer kleinjongen in Hollaand zitten en awwe die
huusholing mal uut mekeer raomen mossen veur et goeie doel, dan mos dat mar. En
de bekende Stellingwarver pelisieman Jan Eise Kromkamp zol oons zeker geriefd
hebben deur wat recherchewark te doen. En dan was d’r ongetwiefeld van alles
boven waeter kommen: wat gesjoemel mit de belasting, nog een peer losse
vrouwgies zo hier en daor, een escort-boy veur een inkeld keertien, wat
draankmisbruuk, wat lsd-gebruuk in zien wilde, roege studentejaoren in Leiden.
Now besef ik vanzels dat zoe’n hadde anpak risiko’s
mitbrengt. Ie hadden kaans had dat de tegenperti’j ok vals wodden was en ok
gemiene streken uuthaeld hadde. Dat ik hadde jow dan ok beslist ofraoden,
burgemeester, en eet alles zomar, want ie weten hoe dat oflopen is mit die kerel
uut de Oekraïne, die hebben ze zowat vergeven en lopt now al tieden mit een
dioxinekop omme. Dat ie moe’n overal op vervat wezen as ’t om de macht gaot.
Dat al jow eten hadde eerst deur goenend veurpruufd wodden moeten. Now ja, we
hebben wethoolders zat en moch et al misgaon wezen, die bin vri’j makkelik te
vervangen. Dan haj’ me mar stiekem zeggen moeten wie we d’r as eerste an
waogd hadden. Wie van de drieje? Van der Kooij, Plekkenpol of toch… Bertus
Sloot?
En ie hadden gewoon de nette, deur en deur fesoenlike man
van et volk speuld. Ie hadden hiere woensdags wat over de dissiesmark kuierd en
een praotien maekt mit wat vrouwluden die eerpels kochten bi’j Hielke de Veen.
En even laeter haj’ mit een bos rebarber onder de aarm bi’j de viskarre
staon en haj’ daor een lekkerbekkien behaffeld. En ie hadden je, veur je
populariteit, ok geregeld in de butendörpen zien laoten moeten. Ie hadden
priezen uutreikt bi’j een geitekeuring in Ooldetriene en ni’je
kondoomautomaten in gebruuk steld op ‘e homokamping in Noordwoolde. En overal
haj’ mit de gewone meensken praot. Ie hadden an de tap van de harbarg in
Blesdieke dingen zegd die de meerderhied van et gewone volk ok vint en graeg
heuren wil. Daj’ die verhipte gemientetoren aachterof bekeken ok vusen te hoge
vienen. Dat et gien gezicht is daj’ dat smerige ding vanof et Lendepattien
zien kunnen. En dat zoe’n pries van architekten, daor sommige wethoolders zo
op kicken, hielemaole niks veurstelt. Omdat architekten alles recht praoten wat
kroem is en her en der de malste
gedrochten henneklappen die twintig jaor laeter van poere aarmoede in mekeer
mieteren. Ie zollen gewoon tegen et volk daor an de tap in Blesdieke zegd hebben
daj’m et indertied verkeerd inschat hebben. En dan haj’ zegd dat je dat
spiet en haj’ de meensken een rontien geven. Even deur de kni’jen veur de
gewone man, dat vienen de meensken
mooi en dan kriej’ ze mit. Zo overleefde Boris Dittrich zien kongres.
En ik zol Nans ok inzet hebben. Die had een protte
meerweerde had in oonze kampagne. Want Nans is de ideale krusing tussen dat
vrouwgien in Georgië: Sandra Roelofs, en oonze eigen preensesse Máxima. Nans
is gewoon een intelligente vrouw en ze zicht d’r nog goed uut ok. Mar ja, hoe
zal dat ok aanders aj’ een schoonhiedsselon an huus hebben. Ik zol Nans
kluppies plattelaansvrouwluden en zo bi’jlanges stuurd hebben. En ze hadde ok
geregeld in een pelisieauto mit moeten. En as d’r dan hier en daor es een
ongelokkien gebeurde, dan was Nans daor as de kiepen bi’j.
Ik zal mar zeggen: as d’r hier bi’j Zwikstra veur op ‘e straote
twie oolde vrouwluden mit de fietssturen in mekaander raekt weren en die zollen
daor even laeter mit gatten in de panties en de kni’jen op ‘e weg legen
hebben te krimmeneren, dan was Nans daor as ien van de eersten bi’j west mit
troostende woorden en een buusdoek mit ooldeklonie. En Lenus van der Broek, die
bliekber as gemienteraodslid een protte tied over het, zol daor dan foto’s van
maekt hebben veur de Stellingwarf en dan stonnen die foto’s binnen de
kotste keren in de kraante en op teletekst en konnen de meensken zien hoe ’n
aorige, betrokken vrouw Nans is. En was et opzet van ien van die vrouwluden, was
et zinloos geweld, en leup et mal of mit dat aandere vrommes daor bi’j
Zwikstra veur op ‘e weg, dan zo’k d’r veur zorgd hebben dat Nans een
stille tocht en waxinelochies regeld hadde. Burgemeester, ik bin d’r meer as
wisse van, dat disse anpak van jow kampagneleider jow een geweldige
stembusse-overwinning opleverd hebben zol.
Mar ja, dit kan dus allemaole niet deurgaon, want ie holen
d’r echt mit op. Dat spiet mi’j zo, want et vuulde de jaoren deur zo eigen,
zo gewoon, en dat vuulde zo lekker, en dat zuwwe zo missen. En de ni’je
burgemeester… Ik hope dat et niet allienig mar een manager is, mar dat hi’j
gewoon… meenske is. Meenske mit de meensken is en oge het veur oonze kultuur.
Dát is belangriek. Mar och, al mag et ok nog zo goed uutpakken mit die ni’jen
iene, Remco, ie blieven veurlopig toch een betien mien burgemeester!